நம்மால் மழைக்குத் தொந்தரவு இல்லை
அன்பார்ந்த நண்பர்களே,
முதலில் நான் ஒரு நல்ல மன நிலையில், சந்தோஷமான மனநிலையில் இருக்கிறேன் என்பதை உங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். ஒரு இலக்கிய கூட்டத்திற்கு இந்த அளவுக்கு நண்பர்கள் வருவார்கள் என்பது தமிழ்நாட்டிலே ரொம்ப அபூர்வமான விஷயம்.
ஒரு இலக்கிய கூட்டத்திற்கு இந்த அளவுக்கு நண்பர்கள் வருவார்கள் என்பது தமிழ்நாட்டிலே ரொம்ப அபூர்வமான விஷயம். அதிக அளவு கூட்டம் வந்தாலும் இலக்கியக் கூட்டத்தில் பிரச்சினைதான். போதுமான அளவு வந்திருக்கிறார்கள். உட்கார்ந்திருப்பது, அதற்கான அமைப்பு, சூழல் எல்லாமே மனதுக்கு இதமாயிருக்கிறது. வெளியிலே மழை பெய்வது அதிக சந்தோஷம் தருகிறது. மழை பெய்யும் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறது. அது இன்னும் சந்தோஷமளிக்கிறது. மழையோடு குறுக்கீடில்லாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். மழையால் நமக்கு எந்தத் தொந்தரவுமில்லை. நம்மால் மழைக்கும் தொந்தரவில்லை.
நீண்ட நாட்களாக இந்த ஊருக்கு வரவேண்டும் என்னும் எண்ணமிருந்தது. திருவண்ணாமலை எனக்குத் தெரிந்த ஊர் அல்ல. இந்த ஊரைத் தாண்டிப் போயிருக்கிறேன். இங்கே தங்கியதில்லை. நாற்பது ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் எங்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பலர் திருவண்ணாமலைக்கு வந்திருக்கிறார்கள். கோவிலில் கும்பிடவேண்டும் என்பதற்காக, புகழ்பெற்ற ரமண மஹரிஷியைப் பார்ப்பதற்காக. நான் அந்தக் கோவிலுக்குப் போனதில்லை. ரமண மஹரிஷியைப் பார்த்ததில்லை. மடத்துக்கும் போனதில்லை.
இப்படிக் குடும்பத்தினர் வந்து சென்றதற்குப் பின்னர் குடும்பத்தில் குழந்தை பிறந்தபோது ஆண் குழந்தைக்கு ரமணன், பெண் குழந்தைக்கு ரமணி என்று பெயர் வைத்தார்கள். அப்படி பெயர் பெற்ற ஒரு ரமணி தான் ‘குழந்தைகள் பெண்கள் ஆண் க’ளில் வருகிறாள். அது நாவலில் சொல்லப்படவில்லை. இந்த ரமணி முன்னர் வேறு சிறுகதைகளிலும் வந்திருக்கிறாள். இந்த ரமணி என்னும் பெயர், எங்கள் குடும்பத்தில் பலருக்கு இருக்கிறது. இந்த ஊர் அவர்களுக்கு முக்கிய இடமாக இருந்திருக்கிறது என்பது இன்று என் மனதில் ஞாபகமாக உள்ளது.
பொதுவாக எனக்குப் பேசுவதில் நம்பிக்கை இல்லை என்று பவா சொன்னார். அது உண்மைதான். அவர் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் கூப்பிட்டபோது, கூட்டம் என்று எதுவும் வேண்டியதில்லை, ஹோட்டலில் அறை எடுத்து நமது நண்பர்கள் அனைவரும் உட்கார்ந்து பேசிக்கொள்ளலாம் என்று சொன்னேன். இந்த மாதிரி இடத்தில் எழுத்தாளன் சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. மேடை, பேச்சு இவற்றிலெல்லாம் அவனுடைய கெட்டிக்காரத் தனத்தைக் காட்டிப் பெயர், புகழ் வாங்கி இந்த மாதிரி கவர்ச்சிக்கெல்லாம் ஆளாகிவிட்டால் அவனுடைய கவனத்தில் அது முக்கியமான விஷயமாகிவிடும். படைப்பு இரண்டாம் பட்சமான விஷயமாகிவிடும் என்னும் கவலை எனக்குண்டு.
மற்றபடி சிறுகதை என்று எடுத்துக்கொண்டாலும் சரி, நாவல் என்று எடுத்துக்கொண்டாலும் சரி, கவிதை என்று எடுத்துக்கொண்டாலும் சரி ஒரு படைப்பாளிக்கு பிரக்ஞை இருக்கும் எனில், ஒரு தெளிவு இருக்கும் எனில், அதெல்லாம் முழுமையான படைப்புதான். அவன் கவிதைகளில் நுட்பம் இருக்கிறது, அதைக் கவனி என்றெல்லாம் வாசகன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து சொல்ல வேண்டும் என்னும் அவசியம் இல்லை. படைப்புக்குள் எல்லாமே இருக்கிறது. சிறுகதை, கவிதைக்குள் படைப்பாளி அனைத்தையும் வைத்துள்ளான்.
டால்ஸ்டாய் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியும். ‘அன்னா கரீனினா’ படித் திருப்பீர்கள், அல்லது கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். ‘போரும் வாழ்வும்’ கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். ‘புத்துயிர்ப்பு’ பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். இவற்றையெல்லாம் படிக்கும் சமயத்தில் அவர் இல்லையே என்னும் வருத்தமெல்லாம் எழவில்லை. படைப்புகள் முழுமையாகவே உள்ளன. புத்தகத்தைப் படிப்பதற்கு அதை எழுதிய ஆசிரியருடைய உதவி தேவையெனில் அந்தப் படைப்பு முழுமையாக்கப்பட வில்லை என்று அர்த்தம். இரண்டாவது, படைப்பில் இருக்கக்கூடிய விஷயத்துக்கு மேலாக ஒரு படைப்பாளி வாசகனிடம் எதையாவது சொல்ல முடியும் என்று நான் நம்பவில்லை.
படைப்பாளி என்ன கேட்கலாம் என்றால், முழுமையாகப் படி, என் படைப்பைத் திரும்பத் திரும்பக் கவனமாகப்படி, நுட்பமாகப் படி என்று வாசகர்களைக் கேட்கலாம். வாசகனுக்கு விருப்பமிருந்தால் அவன் நுட்பமாகப் படிப்பதன் மூலம் கவனமாகப் படிப்பதன் மூலம், அதிகப்படியான விஷயம் அவனுக்குப் போகலாம். வாசகன் படைப்பாளியை நேரில் பார்ப்பது, படைப்பாளி வாசகனை நேரில் பார்ப்பது, பல சமயங்களில் படைப்பைத் தெரிந்துகொள்ளக் குறுக்கீடாக இருக்கும் என்னும் எண்ணங்கூட எனக்கிருக்கிறது. படைப்பாளியுடனான நேர் சந்திப்புகள் மூலம் அவனைப் பற்றிய படிமங்கள், மயக்கங்கள் ஏற்படுவது, அவனிடம் இருக்கும் சில்லரைத் தனங்களை வாசகன் தெரிந்துகொள்வது ஆகியவை பல சமயங்களில் படைப்பைப் பற்றிய உயர்வான அபிப்பிராயத்துக்குக் குறுக்கீடாகக்கூட இருக்கும்.
விலகியிருந்து வாசகர்கள் அதை எப்படிப் பார்க்கிறார்கள், தெரிந்துகொள்கிறார்கள் என்று பார்ப்பது தான் நல்ல முடிவு, சரியான முடிவு என்று நான் நினைக்கிறேன். சின்ன வயதிலேயே இந்த மாதிரியான முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன். இதுதான் சரியான முடிவு, இதற்கு மேற்பட்ட முடிவு கிடையாது என்றெல்லாம் நான் சொல்லவில்லை.
இப்படியெல்லாம் நான் சொன்ன பின்னர்கூட வாசகர்களைப் பார்க்கும் சமயத்தில் சில விஷயங்கள் நடக்கின்றன. ஒரு வாசகன் வந்து பாராட்டிப் பேசுகிறான். சொல்லப் போனால் நமக்கு அந்தப் பாராட்டுக்கான தகுதி இல்லை. அந்தளவுக்குப் பேசிவிடுகிறான். அப்போது அதிக சந்தோஷம் கிடைக்கிறது. அந்தச் சந்தோஷம் ஊக்கம் தருகிறது. அவன் திடீரென்று பல விஷயங்களைப் பேசுகிறான். நான் படைப்புதான் முழுமை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தால்கூட அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் படைப்பிலுள்ள சில நுட்பங்களை அவனுக்குச் சொல்ல முயல்கிறேன். படைப்பில் இருக்கக்கூடிய பல குறைகளை அவன் மூலம் நான் தெரிந்துகொள்கிறேன். அப்போது எனக்கும் அவனுக்கும் ஒரு உரையாடல் உருவாகிறது. இது படைப்பாளிக்குத் தேவையான ஒரு விஷயமாகவும் இருக்கிறது. நம்பிக்கை அப்படியிருக்கிறது. நடைமுறையில் இப்படித் தேவையும் இருக்கிறது. அதனால் உங்களைப் பார்ப்பதில் சந்தோஷமில்லை உங்கள் அபிப்ராயங்களைத் தெரிந்துகொள்வதில் விருப்பமில்லை என்று எண்ண வேண்டியதில்லை. அப்படி இல்லவே இல்லை. சொல்லப் போனால் படைப்பாளி வாசகன் மூலமாகத் தான் சமூகத்துக்குள் நுழைய முடியும். எழுத்து என்பது ஒரு சமூகச் செயல்பாடு. படைப்பு என்பது ஒரு சமூகச் செயல்பாடு.
நான் ஒரு டயரி எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். மனைவிக்குக் கூடத் தெரியாது. என் குழந்தைகள் அதைப் படித்ததில்லை. நான் அதில் என் வண்டவாளங்களையெல்லாம் எழுதியிருக்கிறேன். அது படைப்பு அல்ல. ஏனெனில் அந்த டயரிக்கு வாசகனே இல்லை. நான்தான் டயரி எழுதுகிறேன். நான்தான் படிக்கிறேன். அதற்கும் சமூகத்துக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. என்னுடைய காலத்துக்குப் பின்னர் யாரோ ஒருவர் அந்த டயரியைப் படித்து, வண்டவாளங்களுக்கு மேலாகச் சில விஷயங்களும் இருக்கின்றன என்னும் நம்பிக்கையில், அச்சடிக்கிறான். அச்சுப் போடும் நேரத்தில் அது ஒரு சமூகச் செயல்பாடாகிறது. யாரும் அதைப் படித்துப் பார்க்கலாம். இந்த ஆள் என்னவெல்லாம் எழுதி வச்சிருக்கான் பாருங்க, இவனப் பத்தி உயர்வா நினைச்சுக்கிட்டிருந்தோம்; ஒழுங்கான ஆள் மாதிரி வேஷம் போட்டிடுக்கான், என்றெல்லாம் விமர்சிக்கலாம். யார் வேண்டும் என்றாலும் அந்த டயரியைப் பற்றிப் பேசுவதற்கான உரிமை இருக்கிறது. இதுதான் அந்தச் சமூகச் செயல்பாட்டில் இருக்கக்கூடிய சமத்துவம் சார்ந்த பேரழகு. பேரழகு ஒன்று அதில் இருக்கிறது.
நான் ஒரு புத்தகத்தை அச்சிட்டு வெளியிட்டேன் எனில் அவன் அந்தப் புத்தகத்தின் மேல் அவன் விரும்பக்கூடிய விமர்சனத்தை வைக்கலாம். யாரும் அந்தப் புத்தகத்தை படித்துவிட்டு நீங்க நல்லா எழுதியிருக்கீங்க, நல்லா எழுதல, குழப்பமாயிருக்கு, ஆட்களைப் போட்டுக் குழப்பாதீங்க, உங்க மூளையிலே பயங்கரமான ஒரு கோணல் ஒண்ணு இருக்கு என்றெல்லாம் பேசுவதற்கான ஒரு உரிமை வந்துவிடுகிறது. நான் உனக்காக இந்தப் புத்தகம் எழுதவில்லை, கெட்டிக்காரனுக்காகத்தான் எழுதியிருக்கிறேன், ரொம்ப மூளை உள்ளவனுக்காகத் தான் எழுதியிருக்கிறேன் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. அவையெல்லாம் அபத்தமான பேச்சு. யாருக்கெல்லாம் படிக்கத் தெரியுமோ அவர்களுக்காகத்தான் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ‘ஜே.ஜே: சில குறிப்புகள்’, ‘ஒரு புளியமரத்தின் கதை’, ‘குழந்தைகள் பெண்கள் ஆண்கள்’ என்னுடைய சிறுகதைகள், விமர்சனக் கட்டுரைகள், கவிதைகள் எல்லாம் யாருக்கெல்லாம் தமிழ் படிக்கத் தெரியுமோ அவர்களுக்காகத்தான் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. அவன் விரும்பக்கூடிய எந்த விமர்சனத்தையும் வைக்கலாம். அதை எந்த நேரத்திலும் வைக்கலாம். நான் தெருவிலே போய்க்கொண்டிருக்கும் சமயத்தில், ‘கொஞ்சம் நில்லுங்க சார். ஒரு விஷயம் பேச வேண்டியிருக்கு’ என்று பேச ஆரம்பித்து ஒரு விவாதத்தை உருவாக்கலாம். அவன் சொல்ல வேண்டியது, நான் கேட்க வேண்டியது. நான் பதில் இருந்தால் சொல்லுவேன். இந்தச் சமூக செயல்பாடு மிக முக்கியமானது.
சின்ன வயதில், பத்தொன்பது, இருபதுவயதில் எனக்குப் பல்வேறு பட்ட பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டன. பெரிய அளவு அறிவு கிடையாது. பெரிய அளவுக்குப் படிப்பு கிடையாது. மூளை அது பாட்டிலே யோசிக்குது. புதுசா பல பிரச்சினைகளை அது கிளப்பி விட்டுட்டேயிருக்கிறது. ஒன்று தெரிகிறது, ஒருவன் தொடர்ந்து புத்தகங்கள் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான். நாற்பது ஐம்பது வருடங்களாக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான். ஐம்பது அறுபது நாவல்கள், ஆயிரம் இரண்டாயிரம் சிறுகதைகள், கட்டுரைகள் எழுதுகிறான். வயதாகிக்கொண்டிருக்கிறது. அவன் கண் முன்னாலேயே ஒவ்வொரு புத்தகமாக இறந்துபோய்க்கொண்டிருக்கிறது. அவன் இருக்கிறான் என்னும் ஞாபகமே சமூகத்துக்கு இல்லை. இப்படிப் புத்தகங்கள் எழுதியவன் தொண்ணூறு வயதிலே வீட்டுக்குள்ளே உட்கார்ந்திருக்கிறான் என்னும் ஞாபகமே இல்லை. ரொம்ப நாள் இருந்தோம் எனில் பிள்ளைகள் எல்லாம் ஒவ்வொன்றாகச் சாக ஆரம்பித்துவிடும். பிள்ளைகள் சாவதைப் பார்த்துவிட்டு, மனைவி சாவதைப் பார்த்துவிட்டு, சிலசமயம் பேரன் பேத்திகள் சாவதைப் பார்த்துவிட்டுச் சில கிழவர்கள் போய்ச்சேர்வார்கள். சில சமயங்களில் இவன் முதலில் போய்விடுவான். பின்னால் இவன் உருவாக்கிய படைப்புகளும் ஒவ்வொன்றாக சாக ஆரம்பித்துவிடும்.
ஆனால் சிலரைப் பொறுத்தவரையில் அவர்கள் இருக்கும் காலத்திலும் அவர்களது புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. அவர்கள் மறைந்ததுக்குப் பின்னாலும் புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. டால்ஸ்டாய் மறைந்ததற்கு பின்னாலும் அவர் புத்தகங்கள் இருந்துகொண்டிருக்கின்றன. உலகத்தில் எல்லா மொழிகளிலேயும் அவர் புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. யாரோ நான்கு பேர் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டிலே எல்லாரும் விழுந்து, விழுந்து படிக்கிறார்கள் என்று சொல்லவில்லை. யாரோ நான்கு பேர் படிக்கிறார்கள். யாரோ ஒருவன் அன்னா கரீனினாவைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பான், புத்துயிர்ப்பு பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பான். யாரோ ஒருவன் சிறுகதைகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பான். ஒருவன் எழுதிய ஒரு வருஷத்துக்குள் படைப்புரீதியாக இறந்துவிடுகிறான். இன்னொரு புத்தகம் காலத்திலே தொடர்ந்து பிரயாணம் செய்கிறது. அதனுடைய சாராம்சம் என்ன, சூட்சுமம் என்ன?
நான் எழுதிய கதை சாயங் காலமே இறந்துவிடுமானால் நான் எதற்குக் கதை எழுத வேண்டும்? ஒரு கவிதை அல்லது ஒரு கட்டுரை எழுதியவுடனே இறந்துவிடுமானால் நான் எதற்காக அதை எழுத வேண்டும்? மறுநாள் சாகக்கூடிய ஒரு கவிதையையோ கட்டுரையையோ நான் ஏன் எழுத வேண்டும்? என்னும் கேள்விகள் எழுகின்றன. ஏனெனில் அதற்குள் ஏகப்பட்ட உழைப்பு உள்ளது, சங்கடங்கள் உள்ளன. இவற்றையெல்லாம் மேற்கொண்டு இரண்டு நாள்கள்கூட வாழாத படைப்புகளைத் தொடர்ந்து உருவாக்க வேண்டுமா? அதே சமயத்தில் சில படைப்புகள் நூறு, இருநூறு முன்னூறு வருடங்களாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன, அதனுடைய சூட்சுமம் என்ன என்பதுதான் ஆரம்ப காலத்திலிருந்து இன்றுவரை இலக்கிய விமர்சனத்தில் கேட்கப்படும் அடிப்படையான கேள்வி.
யோசிக்கும் சமயத்தில் ஒன்று தெரிகிறது. ஒரு படைப்பு ஒரு கருத்தை மட்டுமே - கருத்தைச் சொல்லக் கூடாது என்று அர்த்தமல்ல - வலியுறுத்தக்கூடிய காரியத்தைச் செய்யுமானால் அந்தப் படைப்புக்கு ஆயுள் குறைவு என்று நினைக்கிறேன். அந்தப் படைப்பு உருவாவதற்கு முன்னாலேயே அந்தக் கருத்து வெளி உலகத்தில் இருக்கிறது. அடுத்தவன் பொருளுக்கு ஆசைப்படாதே என்பது ஒரு கருத்து. அதைச் சார்ந்து ஒரு சிறுகதை எழுதுகிறேன். அதைப் படித்துவிட்டு நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள். நீ ஒரு கதை எழுதியிருக்கிறாயே. அடுத்தவன் பொருளுக்கு ஆசைப்படாதேன்னு, என்று சொன்னால் என்னைப் பொறுத்தவரையிலே அது ஒரு படைப்பில்லை. ஏனெனில் அந்தக் கதை உருவாவதற்கு முன்னாலேயே அந்தக் கருத்து சமூகத்தில் இருக்கிறது. அந்தக் கருத்தைத் தூக்கி நான் ஒரு படைப்புக்குள் வைத்திருக்கிறேன். எதற்காக அவன் அதைப் படிக்க வேண்டும்? இப்படி உருவாக்கப்படும் படைப்புக்கும் மனுஷனுக்கும் தொடர்பில்லை. அவனுக்கு ஏற்கனவே இருந்த அனுபவத்தை இது விரிவுபடுத்தவில்லை.
இது அவனுக்கு எந்தவிதமான ஆழமான சிந்தனையையும் கொடுக்கவில்லை. ஆகவே படைப்பு என்பது ஒரு புதிய விஷயம். கருத்து சார்ந்தும் மொழி சார்ந்தும் வடிவம் சார்ந்தும் உத்தி சார்ந்தும் புதிதான விஷயம். படைப்பு என்றாலே புதிது புதிதான விஷயம். ஒரு குழந்தை பிறக்கிறது. அந்தக் குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்னர் கோடிக்கணக்கான குழந்தைகள் பிறந்திருக்கின்றன. ஆனால் இந்தக் குழந்தை இப்போதுதான் பிறந்திருக்கிறது. இதற்கு முன்னர் பிறக்கவேயில்லை. பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது. சிவப்பாக, கருப்பாக இருக்கக்கூடிய குழந்தை பிறந்திருக்கிறது. ஜாடை ஒரே மாதிரி. ஆனால் இந்தக் குழந்தை இதற்கு முன்னர் பிறக்க வேயில்லை. ஒவ்வொரு படைப்பும் புதிதானது. இப்படிப்பட்ட ஒரு விஷயத்தை உருவாக்கினால்தான் வாசகன் நினைப்பான், இது புதிதாக இருக்கிறதே, இதைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், சொந்தமாக்க வேண்டும் என்று அவன் சொந்த மாக்கிக்கொள்கிறான். நான் சொந்த மாக்கிக்கொள்கிறேன். தொடர்ந்து ஒரு ஈர்ப்பை அந்தப் படைப்பு தந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த ஈர்ப்பை என் மகனுக்குக் கொடுக்கிறது. என் பேரக்குழந்தைக்குக் கொடுக்கிறது. அப்படித்தான் ஒரு படைப்பு காலத்தில் தொடர்ந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது.
படைப்புக்குத் தன்னளவில் உயிரே கிடையாது. அது ஒரு பிணம். டால்ஸ்டாயுடைய ‘அன்னா கரீனினா’ என்னும் நாவல் ஒரு பிணம். அந்த நாவலுக்கும் இந்த உலகத்திலிருக்கக்கூடிய மிருக ராசிகளான சிங்கம், கரடி, புலி இவற்றிற்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது. மற்றபடி தாவர வர்க்கங்களுக்கும் அந்த நாவலுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது. ஆனால் என்றாவது மனிதன் என்பவன் அதைத் தொடக்கூடிய சமயத்தில் அதற்கு உயிர் வருகிறது. ஏனெனில் அவன் படிக்கக்கூடியவன். சிந்திக்கக்கூடியவன். அந்தப் பக்கங் களைப் புரட்டி ஒரு பயணத்தை - வாசிப்பு என்னும் பயணத்தை - நிகழ்த்தி ஒரு அபிப்பிராயத்தைக் கூறக்கூடியவன். அப்போதுதான் அந்தப் புத்தகத்துக்கு உயிர் வருகிறது. இந்தக் கருத்துகளையெல்லாம் ‘ஜே.ஜே: சில குறிப்புக’ளில் சொல்லி யிருக்கிறேன்.
இப்படி யோசித்தவுடன் எனக்கு ஒரு விஷயம் தெரிந்தது, படைப்புக் குள் எண்ணற்ற கூறுகள் இருக்கின் றன; எண்ணற்ற ரகசியங்கள் இருக்கின்றன. நீங்கள் தொழில்படத் தொழில்பட ரகசியங்கள் ஒவ்வொன் றாக உங்களுக்கு, படைப்பாளிக்கு, தெரிந்துகொண்டேயிருக்கிறது. அது படைப்பில் மட்டுமல்ல. சாதாரண உழவு வேலை செய்பவர்கள், தச்சு வேலை செய்பவர்கள், துணிமணி தைப்பவர்கள் எல்லாருக்குமே தங்களுடைய ஆக்கம் சம்பந்தமாக ஆழ்ந்த ரகசியங்கள் தெரியும். பெண் களுக்குச் சமையல் சம்பந்தமாக ஆழ்ந்த ரகசியங்கள் தெரியும். அவற்றிலே ஒரு பாதியைத்தான் மொழியிலே சொல்லமுடியும். மறுபாதியைச் சொல்லமுடியாது. குழந்தைகளிடம் நீ அம்மாவைப் பார்த்துக் கற்றுக்கொள் என்று சொல்கிறோம். பாதி விஷயந்தான் சொல்லிக்கொடுக்க முடியும். பாதி விஷயத்தைத் தானே கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான். இப்படிப்பட்ட ஆழ்ந்த ரகசியங்கள் அந்தப் படைப்பிலே இருக்கின்றன. இதைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்னும் எண்ணம் ஏற்பட்டவுடனே படைப்பைப் பற்றியும் சில விஷயங்கள் சொல்ல ஆரம்பிப்பேன். அப்போது இவற்றையெல்லாம் நான் வற்புறுத்துகிறேன். படைப்பை உள்ளடக்கம், வடிவம் என்று பிரிப்பதில் எனக்குச் சம்மதம் கிடையாது.
உத்தி உருவம், உள்ளடக்கம், ஆரம்பம், நடுப்பகுதி, முடிவு எல்லாம் கூடி முயங்கித்தான் படைப்புக்குள் இருக்கிறது. தனித்தனியாகப் பிரிந்து இல்லை. ஆனால் நடைமுறை வசதிக்காக உருவம், உள்ளடக்கம், மொழி என்று பிரித்து வைக்கிறோம். இதெல்லாம் ஒன்றாக இணையக்கூடிய சமயத்தில் ஒரு மகத்தான ஆற்றல், அந்த இணைப்பு மூலம் அந்தப் படைப்புக்குள் உருவாகிறது. அந்த ஆற்றல்தான் மிக முக்கியமான விஷயம் என்று நினைத்தேன். என்னுடைய விமர்சனம் எதைச் சொல்லும்? இந்தப் படைப்பில் கூடி முயங்கி வந்த ஆற்றல் இல்லை என்று சொல்லும். இன்னொரு படைப்பில் அந்த ஆற்றல் இருக்கிறது என்று சொல்லும், இதுதான் என்னுடைய அளவுகோல்.
நீ யாரு, என்ன ஜாதி, எந்த மதம் நீ இந்தியனா இல்லை அடுத்த தேசத்தைச் சேர்ந்தவனா, நீ சிவப்பாக இருக்கிறாயா கருப்பாக இருக்கிறாயா, இந்த ஊரா பக்கத்து ஊரா, எந்த இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவன் - இவையெல்லாம் எனக்குப் படைப்பைப் பொறுத்தவரை பிரச்சினையே கிடையாது. படைப்பு இதற்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு நாகரிகம். இதற்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு கலாச்சாரம். இதற்கு மேம்பட்ட ஒரு சமத்துவமான பார்வை இதற்கு மேம்பட்ட ஒரு உன்னதம் என்னும் அடிப்படையிலே படைப்பு. அந்தப் படைப்பை மட்டுமே கணக்கிலெடுத்துக்கொண்டு, இது சரியாக வந்திருக்கிறது, சரியாக வந்திருக்கிறதெனில் காலத்தில் நிற்கும் தகுதியைப் பெற்றிருக்கிறது. மனிதன் படிப்பதற்கான யோக்கியதையைப் பெற்றிருக்கிறது. வாசகன் இந்தப் படைப்பை அரவணைத்துக்கொள்வான் என்று நம்புகிறேன். இது ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு போகும் என்று நம்புகிறேன். இதுதான் அதற்கு அர்த்தம். வேறொன்றுமில்லை. இந்த ஒரு விஷயம் ஏகப்பட்ட பிரச்சினையை உருவாக்குகிறது. ஒரு படைப்பிலிருக்கக்கூடிய ஆற்றல், ஆற்றல் அவசியம், அந்த ஆற்றல் இருந்தால்தான் காலத்தில் போகமுடியும். காலத்தில் போவதும் சமூகத்துக்குள் போவதும் ஒன்றுதான். வாசகன் மனதுக்குள் போவதைத் தான் காலத்தில் போவது என்று சொல்கிறேன்.
வாசகர்களுடைய மனதுக்குள் போக வேண்டும். மனதைப் பாதிக்க வேண்டும். வாசகனுடைய மனதைப் பாதித்தால்தான் சமூகத்தைப் பாதிக்க முடியும். சமூகம் என்று ஒன்று தனியாக இல்லை. படைப்பாளிக்குச் சமூகம் எங்கிருக்கிருக்கிறது என்றே தெரியவில்லை. அவனுக்கு இருக்கிறார்கள் ஐந்தாயிரம் வாசகர்கள். நான் ஐம்பது வருடங்களாக எழுதி ஐந்தாயிரம் வாசகர்களைச் சம்பாதித்திருக்கிறேன். பத்தாயிரம் வாசகர்களை அல்லது பதினைந்தாயிரம் வாசகர்களைச் சம்பாதித்திருக்கிறேன். இவர்களோடுதான் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். மற்றவர்கள் யாரும் என் புத்தகங்களைப் படிக்கவில்லை. இன்னொரு மொழியிலே அது மலையாள மொழியாக இருக்கலாம், அல்லது கன்னட மொழியாக இருக்கலாம், மூணு வருடங்களில் என்னைப் போன்ற ஒரு படைப்பாளி ஏகதேசம் என்னைப் போன்றே எழுதக்கூடிய படைப்பாளி, நான்கு லட்சம் வாசகர்களை அடைந்துவிடலாம். என்னைப் போன்ற ஒரு படைப்பாளி தமிழ்ச் சமூகத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருந்தால், நாற்பது ஐம்பது வருடங்கள் சோர்வில்லாமல் பிடிவாதமாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தால், என்ன சொன்னாலும் சரி, இந்த விஷயத்தைத்தான் நான் செய்வேன், இதுதான் என்னுடைய நம்பிக்கை என்று தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருந்தால் நாற்பது, ஐம்பது வருடங்களில் பத்தாயிரம் பதினைந்தாயிரம் வாசகர்களை அடையமுடியும்.
முக்கியமாக இடதுசாரிச் சிந்தனை உள்ள எழுத்தாளர்களுக்கும் எனக்கும் ஏகப்பட்ட கருத்து வேற்றுமையை உருவாக்கிய ஒரு விஷயம், மொழிக்கிருக்கக் கூடிய, படைப்புக்கிருக்கக்கூடிய ஆற்றல். இந்த ஆற்றல் இல்லையெனில் படைப்பென்று சொல்லிப் பிரயோஜனமில்லை. ஏனெனில் என்னுடைய நோக்கமும் சமூகத்தை அடைவதுதான். உங்களுடைய நோக்கமும் படைப்புகளின் மூலம் சமூகத்துக்குள் போவதுதான். அப்படிச் சமூகத்துக்குள்போவது தான் உங்களுடைய நோக்கமாக இருக்குமெனில், படைப்பு ஒரு அலங்காரப் பொருள் என்று நீங்கள் கருதாதபட்சத்தில், அந்தப் படைப்புச் சமூகத்தில் சலனத்தை உருவாக்க வேண்டுமானால் சில கூறுகள் அந்தப் படைப்புக்குள் வந்தாக வேண்டும். அந்தக் கூறுகளுக்கான பயிற்சி, சிரமங்கள், கஷ்டங்கள் எல்லாவற்றையுமே படைப்பாளி அடைந்தாக வேண்டும். குறுக்கு வழி எதுவுமே கிடையாது. எந்த ஆசிரியனும் ஒரு படைப்பைத் திறம்பட அமைப்பதற்குக் குறுக்கு வழியைச் சொல்லித் தரவே முடியாது. உன்னுடைய சொந்த வழி மூலந்தான் படைப்பை அடைய முடியும்.
இந்த மாதிரி சிந்தனைகளைச் சொல்லக்கூடிய சமயத்தில், அதற்கும் கலை கலைக்காக, கலை மக்களுக்காக என்னும் ஸ்லோகத்துக்கும் சம்பந்தமே கிடையாது. இடதுசாரிகள் கலை மக்களுக்காக என்று சொன்னால் நான் கலை வாசகர்களுக்காக என்று சொன்னேன். மற்றபடி எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது. இந்த மாதிரியான விஷயங்களைத் தொடர்ந்து சொல்லும் சமயத்தில் அதனுடைய நுட்பங்கள் சார்ந்து புரிந்துகொள்வதற்குத் தவறுவதாலும், ஒரு எழுத்தாளனுடைய எண்ணங்களை அவனுடைய எழுத்தைச் சார்ந்து உருவாக்காமல் அவனுடைய பிம்பங்களைச் சார்ந்து உருவாக்கிக்கொள்ளக்கூடிய பழக்கம் தமிழ்ச் சூழலில் இருப்பதாலும், வாசகர்களுக்கும் எழுத்தாளனுக்கும் இடையில் எவ்வளவோ தவறான எண்ணங்கள் உருவாகி வந்திருக்கின்றன. காலப் போக்கில் இந்தப் பிம்பங்களெல்லாம் அழிந்துபோய் இதன் பின்னால் இருக்கும் மனித உருவம் அழிந்துபோய் இந்தப் படைப்பு மட்டுமே முன்னிலையில இருக்கக்கூடிய காலக் கட்டத்தில், படைப்பை மட்டுமே வைத்து அவன் என்ன எழுதியிருக்கிறான் என்ன சொல்லியிருக்கிறான் என்பதை வைத்து மறுபரிசீலனை செய்யக்கூடிய ஒரு காலம் உருவாகலாம் என்று நான் நம்புகிறேன்.
உங்களிடம் பேசக்கூடிய சமயத்தில் உங்களுக்குக் கவனமிருக்கக்கூடிய அக்கறை இருக்கக்கூடிய நீங்கள் கவலைப்படக்கூடிய விஷயத்தைப் பற்றி நான் ஏதாவது சொன்னால் தான் அதைப் பற்றி நீங்கள் யோசிக்க முடியும். பல்வேறுபட்ட விஷயங்களிலே எனக்கு அக்கறை இருக்கலாம். உங்களுடைய கவனம் எந்த விஷயங்களில் பதிந்திருக்கிறதோ அதைச் சார்ந்திருந்து நான் பேசத் தொடங்கினேன் என்றால் நீங்கள் அந்த விஷயத்தைக் கவனிக்கத் தொடங்குவீர்கள். அது பற்றி நீங்கள் யோசிக்கலாம். விவாதிக்கலாம். சில விஷயங்களை ஏற்றுக்கொள்ளலாம். மொத்த விஷயங்களையுமே இவர் சொன்னது சரியில்லை என்று நிராகரித்துவிடலாம். அதற்கெல்லாம் உங்களுக்குச் சுதந்திரம் இருக்கிறது. அதையெல்லாம் யாரும் கேள்விக்குட்படுத்த முடியாது.
யதார்த்தம் என்பது பற்றி நாம் பேசினோம் எனில் உங்களுக்கு அதில் கவனம், அக்கறை இருக்கும். தமிழ்ச் சூழலில் அது முக்கியமான விஷயமாகக் கருதப்படுகிறது என்று நினைக்கிறேன். எதார்த்தம் என்பது பற்றி பேசக்கூடிய சமயத்தில் அதை ரொம்ப சூட்சுமமாகப் பேசுவதைவிட்டு நடைமுறை சார்ந்து பேசினோம் எனில் சிந்திப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது. யதார்த்தமும் நாவலும் என்று இணைத்துக்கொண்டு பேசினோம் எனில் உதாரணபூர்வமாக யோசித்து நாம எந்த நிலைப்பாட்டில் இருக்கிறோம் என்னும் தெளிவை ஏற்படுத்திக்கொள்வதற்கான ஒரு சந்தர்ப்பம் ஏற்படலாம். இப்போது எதார்த்தம் சம்பந்தமாக இடதுசாரிச் சிந்தனையாளருக்கு, இடதுசாரிப் படைப்பாளிகளுக்கு ஒரு கவலை இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். யதார்த்தம் அழிந்துபோய்விடுமோ என்னும் கவலை, நெருக்கடி அவர்களுக்கு இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட கவலையொன்றும் எங்களுக்கு இல்லை என்று அவர்கள் சொன்னால்கூட உங்களுக்குக் கவலை அதிகமாக இருக்கிறதென்று நான் சொல்வேன். ஏனெனில் நான் எந்த விஷயத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறேனோ, அது பற்றி என் நண்பன் வந்து நீ ஏன் கவலைப்படுகிறாய் என்று கேட்டால் நான் அதுபற்றிக் கவலைப்படவேயில்லையென்றுதான் சொல்வேன். எனக்கு என்ன சுபாவமிருக்கிறதோ அப்படித்தான் உங்களுக்கும் இருக்கும் என்பது என் கணக்கு. இதை நீங்க ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமானால் ஏற்றுக்கலாம். இல்லை நாங்கள் கவலையே படவில்லை என்று சொன்னால் இன்னும் அதிகமாகக் கவலைப்படுகிறீர்களோ என்று சந்தேகப்படத் தொடங்குவேன். இதுதான் என்னுடைய இயற்கை. நான் என்னும் மனிதனுக்கு எக்கச்சக்கமான பலவீனங்கள் இருக்கின்றன. அந்தப் பலவீனங்கள் சார்ந்து இப்படித்தான் நான் அந்த விஷயங்களைப் பார்ப்பேன்.
என்னை அடிக்கடி பார்க்க வரக்கூடிய நண்பர், இரண்டு மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் என்னைப் பார்க்க வந்தபோது எதார்த்தம் செத்துவிட்டது என்றார். நீங்கள் அது என்ன ஜாதி என்ன மதம் என்று தெரிந்துகொண்டு வந்தீர்கள் எனில் அதை நாம் புதைக்க வேண்டுமானால் புதைக்கலாம், எரிக்க வேண்டுமானால் எரிக்கலாம். அதற்கு என்ன வேண்டுமோ அதைச் செய்துவிடலாம் என்றேன். பேசாமல் போய்விட்டார். அடுத்த வாரம் நான் தெரு வழியாகப் போய்க்கொண்டிருந்தேன். கொஞ்சம் நில்லுங்க என்றார். எதார்த்தம் செத்துப்போயிடுச்சுங்க என்றார் கொஞ்சம் ஆவேசமாக. நான் அன்றே சொன்னேனே. தகவலை விசாரித்துவாங்க. அதற்கு எப்படி வேண்டுமோ அப்படிச் செய்துவிடலாம். அதற்கு நான் தயாராகத்தான் இருக்கிறேன். எதார்த்தத்தோடு குழந்தை நான்தான் என்று கற்பனை செய்துகொண்டு நானே அந்தக் காரியத்தை எல்லாம் செய்கிறேன் என்றேன். போய்விட்டார். இரண்டு வாரங்கள் கழித்து திரும்ப வந்து அதையே சொன்னார். நீங்கள் அடிக்கடி வந்து யதார்த்தம் செத்துப் போச்சு என்று சொல்லும் சமயத்தில் எனக்கு யதார்த்தம் செத்துப் போகவில்லையோ என்னும் சந்தேகம் வருகிறது. எங்கப்பா இறந்துபோனார் என்று ஒருதடவை நண்பர்களிடமெல்லாம் சொன்னேன். அடிக்கடி போய் எங்கப்பா இறந்துபோய்விட்டார் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தால் நான் அவரை எங்கேயோ ஒளித்துவைத்துக்கொண்டு மறைவாகப் பேசுகிறேன் என்று நண்பர்கள் சந்தேகப்படுவார்கள். யதார்த்தம் மேலே யாருக்கு ஆசை இருக்கிறதோ, அதுதான் என்னுடைய ஒரே இலக்கிய உருவம், என்னுடைய ஒரே இலக்கியத் தடம், அது இருந்தால்தான் உயிர் வாழ முடியும் என்று கற்பனை பண்ணிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு யதார்த்தம் செத்துப்போயிடுமோ என்று பயமாகயிருக்கிறது. யதார்த்தத்தைப் புதைக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருப்பவனுக்கு அது சாகவில்லையோ, இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறதோவென்று கவலையாயிருக்கிறது. அந்தக் கவலை எனக்குக் கிடையாது. அந்தக் கவலை உங்களுக்கும் வேண்டியதில்லை.
என்ன வடிவத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமென்பதில் திட்டவட்டமாக நாம் எந்த முடிவுக்கும் வர வேண்டியதில்லை. இந்த மொழியிலே எழுத வேண்டுமென்பது என்னுடைய யோசனை இல்லை. நான் ஒரு பகுதியிலே பிறந்தேன். அந்தப் பகுதியிலே பேசக் கூடிய மொழி தமிழ் மொழி. அதனால் நான் தமிழில் எழுதுகிறேன். மிக முக்கியமான விஷயங்களெல்லாம் நீங்க தேர்வு செய்யக் கூடிய விஷயங்களே அல்ல. என் தாயையே நான் தேர்வு செய்யவில்லை, என் தகப்பனை நான் தேர்வு செய்யவில்லை. நான் எந்தக் பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்க வேண்டும் என்று நான் தேர்வு பண்ணவில்லை. என் பெயரை நான் தேர்வு பண்ணவில்லை. ஆனால் என்னுடைய படைப்பை நான்தான் தேர்வு பண்ணியிருக்கிறேன். என்னுடைய உள்ளடக்கங்களை நான்தான் தேர்வு பண்ணியிருக்கிறேன். என்னுடைய வடிவத்தை நான்தான் தேர்வு பண்ணியிருக்கிறேன். என்ன அடிப்படையில் தேர்வு செய்தால் எந்த விஷயத்தைச் சொன்னால் வாசகர்கள் அருகில் போகமுடியுமோ, அதிகமாக அதைச் சார்ந்து தேர்வு பண்ணியிருக்கிறேன்.
நான் ஏன் காவியம் எழுதவில்லை என்றால் நான் பிறந்த காலத்தில் காவியங்கள் வழக்கொழிந்து போய்விட்டன. காவியத்தின் இடத்தில் நாவல் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டது. இப்போது நான் காவியத்தைப் பாட வேண்டுமா, நாவல் எழுத வேண்டுமா என்றால், நாவல் எழுதினால்தான் சமூகத்துக்குள் போகமுடியும். வாசகர்களை எட்டமுடியும். நான் எழுதக்கூடிய காலத்தில் சிறு கதைகள்தான் மிக முக்கியமான வடிவமாயிருக்கின்றன. அந்த வடிவத்தை நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன். ஏனெனில் எனக்கு வாசகர் தொடர்பு மிக முக்கியம். வாசகர் தொடர்பு தான் சமூகத் தொடர்பு. ஏதோ காரணத்தால் தமிழர்கள் சிறுகதை படிப்பதையே விட்டுவிட்டார்கள். எவ்வளவு அற்புதமான சிறுகதை என்றாலும் படிக்க மாட்டார்கள். நாவல்தான் படிப்பார்கள் என்றால் சிறுகதைகளில் என்னன்ன விஷயங்கள் சொல்லி வந்திருக்கிறேனோ அத்தனை விஷயங்களையும் நாவலில் சொல்ல முயல்வேன். முடியலாம், முடியாமல் போகலாம். தொடர்ந்து முயல்வேன். ஏனெனில் நான் என் முயற்சியைவிட முடியாது. அப்படி விடுவது ஒரு எழுத்தாளன் செய்துகொள்ளக் கூடிய தற்கொலைக்குச் சமானம்.
ஏதோ காரணத்தினால் கவிதைகளே படிக்கவில்லையென்றால் கவிதை எழுதுவதைச் சுத்தமாக நிறுத்திவிட்டுக் கவிதையிலே என்னென்ன சொல்ல ஆசைப்படுகிறேனோ அவற்றையெல்லாம் சிறுகதையில் கொண்டுவர முயற்சி மேற்கொள்வேன். ஆனால் ஒரு வடிவம் சார்ந்து, தளம் சார்ந்து ஒரு படைப்பாளியைக் கொல்லவே முடியாது. அவன் படைப்பை மாற்றிக்கொண்டேபோவான். சிறுகதை எழுதலாம் இல்லை நாவல் எழுதலாம். நாடகம் எழுதலாம். எதுவுமே எழுதக் கூடாது எனில் பேசத் தொடங்குவேன். பேசுவதன் மூலம் என்னுடைய கருத்துகளைச் சொல்ல முடியும். புதிய வடிவங்களை உருவாக்க முடியும். இதற்கெல்லாம் சாத்தியக் கூறு இருந்துகொண்டிருக்கிறது. இரண்டாவது, நம்முடைய நூறு வருட மரபில் படைப்புக்கு முக்கியமான தளம் யதார்த்தத் தளந்தான். இது நடைமுறை உண்மை. யதார்த்தத்துக்கு வக்காலத்து வாங்கவில்லை. அதை ஆதரித்துப் பேசவில்லை. நடைமுறையில் இந்த நூறு வருடங்களும் ஒரே விஷயம் சேர்ந்ததல்ல. யதார்த்த தளம் என்பது திட்டவட்டமாக ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லிவிடவில்லை. மனிதன் சொல்வதுபோல். ஒரு மனிதன் மிகப் பெரிய சிந்தனையாளனாக இருப்பான். ஒரு மனிதன் சாதாரணமான குமாஸ்தா வேலை பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். அவனும் மனிதன்தான். அது போல்தான் யதார்த்த நாவல்.
முதல் நாவல் அதிகளவுக்குத் தர்க்கரீதியான காரியங்களைச் சொல்லாமல் தர்க்கத்திற்கு வெளியே போய்ப் பல காரியங்களைச் சொல்வதாயிருக்கிறது. பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்தில் தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டு பல விஷயங்களை - யதார்த்தத் தளந்தான் - சொல்லிக்கொண்டே போகிறார். பத்மாவதி சரித்திரத்தில் அதன் ஆசிரியர் மாதவையாவுக்கு மனிதனுக்கும் சமூகத்திற்குமுள்ள தொடர்பு முக்கியமானதாயிருக்கிறது. முதல் ஆசிரியர் (வேதநாயகம் பிள்ளை) ஒழுக்கந்தான் முக்கியம் என்று நினைக்கிறார். தனி நபருடைய ஒழுக்கம். ஒழுக்கத்துக்கும், அந்த ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுவதற்கும் மீறுவதற்கும் சமூக ரீதியான பாதிப்பு ஒரு காரணம் என்று அவர் நினைக்கவில்லை. மனிதன் நல்லவனெனில் ஒழுக்கமாக இருப்பான். கெட்டவன் எனில் ஒழுக்கமில்லாமல் இருப்பான். இது ஒரு பாகுபாடு. அந்தப் பாகுபாட்டிலிருந்துதான் அந்த நாவலை உருவாக்குகிறார்.
அவருக்குப் பின்னர் எழுதிய மாதவையாவுக்கு ஒழுக்கம், உயர்வு எல்லாமே சமூகம் சார்ந்த சிந்தனை. சமூகத்துக்கும் தனி மனிதனுக்கும் இருக்கக்கூடிய உறவிலிருந்துதான் ஒழுக்கம் வருகிறது. உன்னதமான எண்ணம் வருகிறது. நீங்கள் அவனைக் கடுமையாகச் சோதித்தீர்கள் எனில் தவறான காரியத்தைச் செய்வான். அப்படிப்பட்ட பல்வேறு இணைப்புக்களை மனிதனுக்கும் சமூகத்துக்கும் உருவாக்குகிறார். ராஜமையருக்குக் குடும்பம் முக்கியமான விஷயமாகப்படுகிறது. குடும்பம் சார்ந்து மனிதன் ஒரு நாகரிகத்தை உருவாக்கினால் தான் சமூகம் சார்ந்த ஒரு நாகரிகத்தை உருவாக்கமுடியும் எனும் செய்தி அவரிடம் இருக்கிறது. குடும்பத்துக்குள் சீரழிவு இருக்கிறது, ஒழுங்கில்லை, கட்டுப்பாடு இல்லை, உயர்ந்த சிந்தனையில்லையெனில் சமுதாயத்திலேயும் அவை இருக்காது என்பது அவருடைய முடிவு.
இந்த நாவல்கள் எல்லாமே யதார்த்தமான நாவல்களாகத்தான் இருக்கின்றன. இதையே மாற்றிப் போடலாம். எதார்த்தமான பார்வை வந்ததால்தான் நாவலே உருவாகியது என்றும் மாற்றிச் சொல்லலாம். அது தான் இன்னும் சரியான விளக்கம். மனிதனுடைய வரலாற்றில் ஒரு காலக் கட்டத்தில் அறிவியல்ரீதியான பாய்ச்சல் மூலம் சமூகத்தில் இருக்கக்கூடிய மூடநம்பிக்கைகள் ஒழிந்து சமூகத்தில் இருக்கக்கூடிய ஊடுபாவுகள் அவன் கண்ணுக்குத் தெளிவாகத் தெரியத் தொடங்குகின்றன. எந்தெந்த விஷயத்தில் ஆற்றல்கள் மறைந்து கிடக்கிறதோ அந்த ஆற்றலை வெளிப்படுத்திப் பல்வேறுபட்ட புதிய சக்திகளை உருவாக்க முடியும். மிக வேகமாகப் பயணஞ் செய்யக்கூடிய வாகனங்களை உருவாக்க முடியும். மிக வேகமாகப் புத்தகங்களை உருவாக்கக்கூடிய அச்சு இயந்திரங்களை உருவாக்க முடியும் என்பது அவனுக்குத் தெரியத் தொடங்குகிறது. எப்போது அறிவியல் முக்கியமான விஷயமாகிறதோ அப்போது வாழ்க்கை சார்ந்த தர்க்கம் முக்கியமான விஷயமாகிவிடுகிறது. நாவல் என்பது அடிப்படையில் தர்க்கம் சார்ந்த ஒரு படைப்பு. அதனுள் மூடநம்பிக்கையெனில் அதைப் பலமாகவோ பலவீனமாகவோதான் சொல்ல வேண்டுமேயொழிய எந்த விதமான பொறுப்பும் இல்லாமல் அதைச் சொல்ல முடியாது.
தர்க்கத்துக்கு அப்பாற்பட்ட எந்தக் கேள்வியையும் நாவலில் ஒரு குறையாகச் சொல்லலாம். குறையாகச் சொல்லிக்கொண்டே வருகிறார்கள் விமர்சகர்கள். அடிப்படையாக இது வாழ்க்கையில் இல்லையே என்று நாவலைப் பார்த்துக் கேட்கலாம். ஆனால் காவியத்தைப் பார்த்துக் கேட்கமுடியாது. ஒரே ஆள் ஆயிரம் பேரைக் கொன்றான் என்று சொல்கிறீர்கள். ஆனால் வாழ்க்கையிலே நடக்காதே என்று காவிய ஆசிரியரைப் பார்த்துக் கேட்க முடியாது. காவியத்தில் இருக்கக்கூடியது கற்பனை சார்ந்த தளம். நாவலில் இருக்கக்கூடியது சமூகத் தளம். நாவலில் உள்ள எந்த விஷயத்தைப் படித்துவிட்டும் சாதாரண ஆள்கூட இந்த மாதிரி ஆசிரியர் சொல்கிறார், உலகத்தில் எங்கும் நடக்காதைய்யா, தமிழ்நாட்டில் எங்கும் நடந்ததில்லை, ஆசிரியர் கதைவிடுகிறார் என்று சொல்லலாம். வாழ்க்கை எப்படியிருக்கிறதோ அதைப் பிரதிபலிக்கக்கூடிய படைப்பாக நாவல் இருக்கிறது. அந்தளவுக்கு வாழ்க்கையிலே யதார்த்த தளம் அமலாயிட்டிருக்கிறதென்று அர்த்தம்.
எங்கள் ஊர் பற்றிக் கொஞ்சநாள் முன்னால் ஒரு நாவல் வந்தது. நாவலாசிரியர் பம்பாயில் எங்கேயோ இருந்திருக்கிறார். அவர் நாவலில் ஏதோ கவனக்குறைவால் கணவனும் மனைவியும் நாகர்கோவில் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் வந்து இறங்குவதாக எழுதியிருக்கிறார். அந்தக் காலத்தில், ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் நாகர்கோவிலில் ரயில்வே ஸ்டேஷனே கிடையாது. எல்லாரும் கேட்கிறார்கள் நாகர்கோவிலில் எப்படி ரயில்வே ஸ்டேஷனில் வந்து இறங்க முடியுமென்று. நியாயமான கேள்வி. அதற்கு அவர் பதில் சொல்லியாக வேண்டும். சும்மா கதை விட்டேனெனச் சொல்ல முடியாது. பின்னர் ரயில்வே ஸ்டேஷன் வந்துவிட்டது. எனினும் அந்தக் குறை தீர்ந்து போகாது நாவலில். அவர் எழுதிய காலம் இருக்கிறதே, அதை மாற்றமுடியாது. இப்படி நீங்கள் பார்க்கக்கூடிய சமயத்தில் முழுக்க முழுக்க உலக விவகாரம் சார்ந்த, உலக விவகாரத்திலிருக்கக் கூடிய தர்க்கம் சார்ந்த படைப்பாக நாவல் இருக்கிறது. அந்தளவுக்கு எப்போது மனித சமுதாயத்துக்கு விழிப்பு நிலை ஏற்படுகிறதோ அப்போதுதான் நாவல் என்கிற கலை வடிவமே உருவாகிறது.
இந்த நாவல் என்னும் மகத்தான கலை வடிவந்தான் பல்வேறுபட்ட ஜனநாயகப் பண்புகளை உலகத்துக்கு உருவாக்கியிருக்கிறது. மற்ற மொழிகளிலும் சரி நமது மொழியிலும் சரி. நூறு வருடங்களல்ல நூற்றியிருபது வருடங்களாகிவிட்டன நாவல் தமிழில் தோன்றி. திட்டவட்டமாகக் கணக்குப் பார்த்தால் முன்னர் பின்னர் இருக்கலாம். நமக்கு ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ள வசதியாக இந்த நூற்றி இருபது வருடங்களில் நான் பொருட்படுத்தக் கூடிய நாவல்கள் கிட்டத்தட்ட நூறாவது வந்திருக்கின்றன. ஒரு இளம் எழுத்தாளர் வந்து நான் என்னென்ன நாவல்கள் படிக்கலாமெனக் கேட்டால் இந்த நூறு நாவல்களைப் படிக்கும்படியாகச் சொல்வேன். அப்போதுதான் அவருக்கு மொத்தத்தில் என்ன காரியம் நடந்திருக்கிறது என்னும் விஷயம் தெரியும். இவற்றில் ஐம்பது நாவல்கள் மிக முக்கியமான நாவல்கள். அதில் இருபத்தைந்து முப்பது நாவல்களை இன்னும் முக்கியமானதாகக் கருதுகிறேன். இப்படித்தான் அதை நீங்கள் பாகுபாடுபடுத்திப் பார்க்க முடியும். இந்த நாவல்கள்தான் பல்வேறுபட்ட மனிதக் கூறுகளை நமது சமுதாயத்துக்கு உருவாக்கியிருக்கின்றன. ஜனநாயகக் கூறுகளை, மனித நேயம் சார்ந்த கூறுகளை, மனிதத் தன்மைகள் சார்ந்த கூறுகளை இந்த நாவல்கள்தான் வற்புறுத்தியிருக்கின்றன.
1940களின் தொடக்கத்தில் ஷண் முகசுந்தரம் எழுதிய ‘நாகம்மாள்’ ஒரு குறுநாவல். அதில் நாகம்மாள் என்று ஒரு கேரக்டர். பலர் படித்திருக்கலாம். கிராமத்தைச் சேர்ந்த அம்மா. அவர்தான் நாவலில் மையத்தில் இருக்கிறார். ஒரு படைப்பின் மையத்தில் எவ்வளவோ பேர் இருந்திருக்கிறார்கள். ராமன் இருந்திருக்கிறான். கிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறான். துரியோதனன் இருந்திருக்கிறான். அர்ஜுனன் இருந்திருக்கிறான். மிக உன்னதமான புருஷர்களெல்லாம் படைப்பின் மையத்தில் இருந்திருக்கிறார்கள். முதன்முதலாகச் சமுதாயத்திலிருக்கக்கூடிய ஒழுக்கம், அமுக்கக் டிய விஷயம் இவற்றை எல்லாம் ஏற்றுக்கொள்ளாத, மீறிப் போகக்கூடிய தன்னிச்சையான, தனக்காகவே சுதந்திரத்தை வரவழைத்துக்கொண்ட, என்னுடைய வாழ்க்கையை நான்தான் தீர்மானிப்பேன், நீ என்ன சொன்னாலும் நான் கவலைப்படமாட்டேன் என்னும் இயல்பு கொண்ட ஒரு பாத்திரம் - அதிலும் ஒரு பெண் பாத்திரம் - அந்த நாவலுடைய மையத்துக்கு வருகிறார். அந்த மாதிரி ஒரு நபர் வந்து ஊரிலிருந்தால் ‘ஒரு மாதிரியான கேஸ்’ என்று ஒதுக்கிவிடுவார்கள். ஊரில் அவரைப் பற்றி மற்றவர்கள் சொல்லக்கூடிய அபிப்பிராயம். அபிப்பிராயம் என்பதைவிட ஒரு விமர்சனம் - எதிர்மறையான விமர்சனம் - இவர் மோசமான ஆத்மா, நல்ல ஆத்மா இல்லை என்று தொடர்ந்து திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிச் சொல்லி அந்த விமர்சனத்தையே அவர் தலைமேல் வைத்துக் கட்டி அந்த விமர்சனத்துடைய ஒரு வடிவமாகவே பார்க்கக்கூடியது சமூகத்தில ஒரு பழக்கமாகப் போய்விட்டது. நாவலுக்குள் வரக்கூடிய சமயத்தில் என்ன ஏற்படுகிறது என்று பாருங்கள்.
நாவல் ஆசிரியர் இந்தப் பார்வையைத் தலைகீழாக மாற்றிப் போடுகிறார்.
அவர் அந்த நாவலை எழுத வந்ததற்கான காரணம் இவர் கூறுகெட்ட அம்மாவென்று சொல்வதற்கு அல்ல. இந்தக் கூறுகெட்ட அம்மாவுக்கும் கூறுள்ள அம்மாக்களுக்கும் நிறைய ஒற்றுமை இருக்கிறதென்று சொல்கிறார். எந்த அம்மாக்களெல்லாம் உயர்வானவர்களென்று நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறீர்களோ அவர்களது மனிதத்தன்மை, அவர்களிடம் இருக்கக்கூடிய காதல், உறவுமுறை, திறமை, கெட்டிக்காரத்தனம், மனிதப் பண்பு எல்லாமே இவரிடமும் இருக்கிறது. இத்தனை விஷயங்கள் இருக்கும் சமயத்தில் இந்த ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறீர்களே என்று அந்தப் பார்வையைத் திருப்பிப் போடுகிறார். பார்வையைத் திருப்பிப்போடுவதன் மூலம் உன்னதமான நாவல் என்று நீங்கள் சொல்வதோடு விஷயம் முடிந்துவிடவில்லை. ஓரம்கட்டப்பட்ட அம்மாக்கள் சமூகத்தில் மையத்துக்கு வந்துவிடுகிறார்கள். சமூகத்தோடு ஓரத்திலிருந்தவர் தட்டிக் கேட்கலாம், தட்டிக் கேட்பவர் ஆபீசுக்குள் உட்கார்ந்துவிட்டார். தட்டிக் கேட்பவர் கலெக்டராக வந்துவிட்டார். தட்டிக் கேட்பவர் ஆசிரியராக வந்துவிட்டார். யாருடைய பார்வை மாற்றம் அடைந்ததால் வந்தாங்க? அந்த ஆணித்தரமான, அடிப்படையான ஒரு வாதத்தை முன்வைத்து வாழ்க்கை சார்ந்த ஒரு தர்க்கத்தை முன்வைத்து இந்தப் பார்வையை மாற்றியது யாரு?
நாவல் ஆசிரியர்தான் அந்தப் பார்வையை மாற்றினார். உலகம் முழுவதும் மனிதருடைய பார்வையை அடிப்படையாக மாற்றியதில் நாவல் ஆசிரியர்கள் மிகப் பெரிய பங்கு வகிக்கின்றனர். நான் எப்படி ஒரு நாவல் ஆசிரியருடைய பார்வை சமூகத்தைப் பாதிக்கிறது - அந்த இணைப்பை மட்டும் சொல்கிறேன். தமிழ்நாட்டில் நாவல்களுடைய வரலாற்றை நான் சொல்லவில்லை. நூறு வருடங்களில் என்னென்ன நாவல்கள் வந்திருக்கின்றன, என்னென்ன நாவல்களை நீங்கள் படிக்கலாம் என்பதைப் பற்றி நான் சொல்லவில்லை.
நாகம்மாளுக்குப் பின்னால் ஜானகிராமனுடைய இரண்டு நாவல்களை ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ளலாம். ஒன்று ‘மோகமுள்’. மற்றொன்று ‘அம்மா வந்தாள்’. இரண்டு நாவல்களிலும் இரண்டு அத்துமீறல்கள் இருக்கின்றன. மோகமுள்ளில் தன்னைவிட அதிக வயது கொண்ட யமுனா என்னும் பெண்ணைப் பாபு என்பவன் காதலிக்கிறான். பாபவுக்கு வயது குறைவு. யமுனாவுக்கு வயது அதிகம். இதுதான் நாவலின் மையம். இவர் விஷயம் மோகமுள் எழுதுவதற்கு முன்னாடியே சமூகத்தில் உண்டா, இல்லை, இவர் மோகமுள் எழுதியதற்குப் பின்னர்தான் உருவாகியதா என்று கேட்டீர்களெனில், இவர் எழுதுவதற்கு முன்னரே வயதுக்கு மீறிய பெண்ணைக் காதலிக்கும் விஷயம் காலங்காலமாக நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. நாகம்மாள்களும் காலங்காலமாய்ச் சமுதாயத்தில் வாழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். அதற்கான பதிவு நிகழவில்லை. அந்தப் பதிவைத்தான் ஜானகிராமன் நிகழ்த்தியிருக்கிறார்.
நீங்கள் முதலில் படிக்கும் சமயத்தில் இந்த விஷயம் அருவருப்பாக இருக்கும். என்ன இது, ஒரு வயசுப் பையன் வயதுக்கு மீறிய பெண்ணைக் காதலிக்கிறானே என்று. ஆனால் நாவலைத் தொடர்ந்து படிக்கும் சமயத்தில் உங்களுடைய உணர்ச்சிக்கும் பாபுவுடைய உணர்ச்சிக்கும் நல்ல அளவுக்குப் பொதுவான உண்மைகள் இருக்கின்றன. அவனும் நம்மைப் போன்ற ஒரு மனிதன் என்பது வெளிப்படும். இந்த ஒரு விஷயம் நமக்கு விருப்பமில்லாமல் இருக்கலாம். ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பல்வேறுபட்ட விஷயங்களில் யமுனாவும் சரி பாபுவும் சரி, மிக உன்னதமான ஆட்களாகத்தான் இருப்பார்கள். நம்மைப் போன்ற ஆட்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். இந்த ஒரு அளவுகோலை மட்டுமே வைத்து அவர்களைச் சமூகத்திலிருந்து விலக்குவது தவறான விஷயம் என்னும் மனோபாவத்தை உங்களுக்குத் தெரியாமலே அந்தப் படைப்பாளி நானூறு ஐநூறு பக்கங்களில் உருவாக்கிவிடுகிறான். சமூகத்தில் இப்படியெல்லாம் இருக்கலாம். இதையெல்லாம் பெரிய விஷயமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம்.
அன்னா கரீனினாவிலேயும் இது தான் நடக்கிறது. அன்னாகரீனினாவில் அந்தம்மா தற்கொலை செய்து இறந்துபோகிறார். கணவன் இருக்கக்கூடிய சமயத்திலேயே வேறொருத்தனை நேசிக்கிறார். கடைசியிலே அந்த வாழ்க்கையில் வரக்கூடிய துன்பத்தை அதன் அழுத்தத்தைத் தாங்கமுடியாமல் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார். தற்கொலை தவிர வேறெந்த முடிவும் எடுக்க முடியாத இடத்துக்குத் தள்ளப்படுகிறார். இன்று அதைப் போல் இருக்கிறதெனச் சொல்ல முடியாது. அவர் பக்கத்தில் ஒரு நியாயம் இருக்கிறதென்று சொல்லி ஆயிரம் பக்கங்கள் எழுதி ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கிறார் டால்ஸ்டாய். கலைப்பூர்வமான வாதத்தை முன்வைக்கிறார். அந்த வாதத்தோடு நீங்கள் பயணம் செய்யும் சமயத்தில் மிகச் சிறந்த பெண்மணியாக அவர் உருவாகிறார். மட்டமாக, தவறாக, கீழ்த்தரமாக நீங்கள் கருதக்கூடிய பெண், மிகச் சிறந்த பெண்மணியாக உருவெடுக்கிறார். நான் ஆத்மார்த்தமாக யாரை நேசிப்பேனோ அவர்கூடத்தான் நான் வாழமுடியும், அதுதான் உண்மையான காதல் வாழ்க்கை, நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் ஆத்மார்த்தமாக இல்லை என்பது அம்பலமாகிறது. நமது காதல் ஒரு பக்கமாகவும் நமது வாழ்க்கை இன்னொரு பக்கமாகவும் இருக்கிறது. நாம்தான் அந்த அம் மாவைப் பார்த்துத் தலை குனிய வேண்டியிருக்குதே ஒழிய நம்மைப் பார்த்து அந்தம்மா தலைகுனிய வேண்டிய நிலையில் இல்லை என்பது அந்த நாவலிலே உணர்த்தப்படுகிறது.
அடுத்ததாக ஜெயகாந்தனுடைய ‘ஒரு வீடு ஒரு மனிதன் ஒரு உலகம்’ என்னும் நாவல். அதில் ஹென்றி என்று ஒரு கேரக்டர். அவன் மொத்த சமூகத்துக்கும் வெளியில் இருக்கிறான். நீங்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கக்கூடிய ஒழுங்குக்குள் வரவில்லை. சாதாரணப் பழக்கங்கள் - குளிப்பது, பல் தேய்ப்பது, உடை உடுத்துவது, மற்றவர்களிடம் பழகுவது - இவற்றுக்கெல்லாம் சில அடையாளங்களை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அந்த அடையாளங்களுக்குள் அவன் வரவில்லை. இந்த அடையாளங்களுக்குள் வராத மனிதனைப் பார்க்கும்போது நீங்கள் பயப்படுகிறீர்கள். ஒரு மாதிரியான ஆளாக இருக்கிறான். ஏதாவது தப்புத்தண்டா பண்ணிவிடுவான், எங்களிடம் இருக்கும் வாழ்க்கையையும் சீர்குலைத்துவிட்டுப் போய்விடுவான். இவனை வீட்டுக்குள் விடலாமா? நாம் வீட்டுக்குள் ஒரு ஒழுக்கத்தை கட்டி வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம், அதில் மாற்றத்தை உருவாக்கிவிட்டுப் போய்விடுவானோ என்று சந்தேகப்படுகிறீர்கள். அறிந்தோ அறியாமலோ சமூகத்திலிருந்து ஒரு ஓரத்தில் ஒதுங்கிவிடுகிறான். அவனுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய நண்பர்கள் குறைவாகப் போய்விடுகிறார்கள்.
உலகத்தில் நிறைய இடங்கள் இருந்தாலும் அவனுக்கான இடங்கள் மிகக் குறைவாகப் போய்விடுகிறது. இந்தச் சூழலுக்கு வந்ததற்குப் பின்னர்தான் நாவலில் பல விஷயங்கள் வருகின்றன. தொடர்ந்து நாவலுக்குள் பிரயாணம் பண்ணிக்கொண்டு போகும் சமயத்தில் முதலில் நீங்கள் நினைத்தது போன்ற ஆள் அல்ல அவன். அவனுக்கென்று சில ஒழுங்குகள் இருக்கின்றன. சில கட்டுப்பாடுகள். அவன் பல விஷயங்களில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறான். எனக்குப் படிக்கும் சமயத்தில் பல விஷயங்களில் என்னைவிடச் சிறந்த மனிதன் அவன் என்னும் எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டுவிடுகிறது. நான் என்னென்ன விஷயத்தில் சிறந்த மனிதன் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேனோ, இல்லை கற்பனை பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேனோ அதைவிடச் சிறந்த மனிதனாக இருக்கிறான் எனும் விஷயம் எனக்குத் தெரிந்தது.
அப்படிப்பட்ட விஷயம் உருவாகும் சமயத்தில் யாரெல்லாம் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறார்களோ, புறக்கணிப்புக்கு ஆளானார்களோ, அவமானத்துக்கு ஆளானார்களோ, யாரெல்லாம் ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளானார்களோ அவர்களையெல்லாம் கொஞ்சங்கொஞ்சமாக நகர்த்தி நாவலின் மையப்பகுதிக்குக் கொண்டு வரும் காரியத்தை நாவலாசிரியர் தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருக்கிறார். அந்தக் காரியத்தை வெற்றிகரமாகச் செய்துகொண்டும் வருகிறார் என்பதை நீங்கள் தெரிந்துகொள்ளலாம். இது நாவலுடைய மிகப் பெரிய சமூகத்தளம் என்று நினைக்கிறேன். இந்தச் சமூகத் தளத்தை யதார்த்தத் தளம் தாண்டி உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறார். இவ்வளவு பெரிய காரியம் நடந்ததற்குப் பின்னர் ஒரு நெருக்கடி உண்மையாகவே வரும் என்றால் அதைப் பற்றிக் கவலைப் படத்தானே வேண்டுமென்று நீங்கள் கேட்கலாம். அது நியாயமான கேள்வி. இவ்வளவு காரியங்கள் நடந்திருக்கின்றன. இவ்வளவு ஆற்றல் இருக்கிறது. திடீரென்று நாலைந்து பேராகச் சேர்ந்து அந்தத் தளத்தைப் பிடுங்கி எறிந்துவிடுவோம், புதிய தளத்தைக் கொண்டுவருவோம் என்று சொன்னோம் எனில் அந்தக் காரியங்களுடைய ஆற்றலெல்லாம் வீணாகப் போய்விட்டதே என்னும் கவலை ஏற்படுவது ரொம்ப இயற்கை.
ஆனால் இன்னொரு விஷயத்தையும் நாம் கவனத்துக்குக் கொண்டு வரலாம். யாரெல்லாம் தமிழில் யதார்த்தத் தளம் சார்ந்து செயல்பட்டிருக்கிறார்களோ - 1880இலிருந்து 1999 வரை - அத்தனை பேரும் ஏதோ சந்தர்ப்பத்தில் யதார்த்த தளத்தை மீறியும் செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். இத்தாலியிலிருந்தோ, பிரான்சிலிருந்தோ, ரஷ்யாவிலிருந்தோ இறக்குமதி செய்யப்பட்ட புதிய சிந்தனையாளர்களின் சிந்தனையைச் சார்ந்து இது அல்ல. இயற்கையாகவே அவர்கள் படைப்புப் பார்வை சார்ந்தே நூறு நூற்றியிருபது வருடங்களாக எல்லாப் படைப்பாளிகளும் அடிப்படையாக வலிமையான கூறாக யதார்த்தத்தைக்கொண்டிருக்கும் நேரத்திலேயே பல சந்தர்ப்பங்களில் யதார்த்தத்தைத் தாண்டியும் செயல்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் என்னுடைய பேச்சினுடைய மையமான விஷயம்.
பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு பார்த்தோம் எனில் அதில் நம்பமுடியாத சில புராணக் கூறுகள் இருக்கின்றன. பாரதி ஆறில் ஒரு பங்கு என்னும் முழுமைப்படுத்தாத நாவல் எழுதியிருக்கிறார். வெள்ளைக்காரன் ஆட்சிக் காலத்தில் மொத்த ஜனத் தொகையில் ஆறில் ஒரு பங்கு ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள். அந்த மக்களைப் பற்றி நாம் கவலையேபடவில்லை என்னும் எண்ணம் பாரதிக்கு இருந்திருக்கிறது. சிந்தனை, கலாச்சாரம், படைப்பு எல்லாத்திலேயும் இருந்து ஒதுக்கிவைத்திருக்கிறார்கள் என்று பாரதி அவர்களை மையப்படுத்தி ஆறில் ஒரு பங்கு நாவல் எழுதியிருக்கிறார். இப்போது தலித் நாவல் என்று புதிதாகக் கண்டுபிடித்ததுதான் என நம்புகிறோமே அதன் ஆரம்ப வடிவந்தான் ‘ஆறில் ஒரு பங்கு’. இந்தளவுக்குச் சமூகத்தில் அடித்தட்டு மக்களைப் பற்றி எழுத வேண்டுமெனில் எந்தளவுக்கு யதார்த்தத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்தால் எல்லாராலேயும் ஒதுக்கப்பட்ட இந்த மக்களைப் பற்றிச் சொல்லக்கூடிய முடிவை எடுக்க முடியும். அந்தளவுக்கு யதார்த்தத்துடைய அடிமட்டத்துக்குப் போய் ஆழமான பார்வையைச் செலுத்தி எழுதப்பட்ட படைப்பு ‘ஆறில் ஒரு பங்கு’.
அதை எழுதிய பாரதி ஏன் ‘ஞானரதம்’ எழுதினான்? அது முற்றிலும் கற்பனை. யதார்த்த தளத்தில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்ட பாரதிக்கு ஏதோ காரணத்தால் யதார்த்தத் தளத்தை மீறி அதைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் - ஒரு மனோபாவம் - இருந்திருக்கிறது. அதேபோல் புதுமைப்பித்தன். அவரும் யதார்த்தத்தில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்ட படைப்பாளி. அவருடைய பத்துக்கு ஒன்பது கதைகளும் யதார்த்தத் தளத்தைச் சேர்ந்தவைதான். துன்பக் கேணி நீங்கள் படித்திருக்கலாம். ரொம்ப அளவுக்குத் துயரத்தைச் சொல்லக்கூடிய, மனசைப் பிழியக்கூடிய, மிகவும் சோகமான கதை. அந்தக் கதை எழுதிய புதுமைப்பித்தன் இரண்டு மூன்று வருடங்களில் ‘கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளை’யும் கதையை எழுதுகிறார். கடவுள் பூமிக்கு வருவாரா? கடவுள் பத்திரிகை படிப்பாரா? சந்தா கட்டியிருக்காரா? குழந்தைகூட விளையாடுவாரா? இந்த மாதிரியெல்லாம் கதை எழுதியிருக்கிறார்.
பிச்சமூர்த்தியைப் பாருங்கள். அவர் ரொம்ப யதார்த்தமான கதை எழுதுவார். ‘பெரியநாயகி உலா’ என்று ஒரு கதை எழுதியிருக்கிறார். கோவிலுக்குள்ளேயிருந்து தெய்வம் வீதிக்கு வந்துவிடுகிறது. தமிழில் யதார்த்த தளம் சார்ந்து எழுதிய எல்லாப் படைப்பாளிகளும் ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் யதாத்தத்தை மீறியும் செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். புதுமைப்பித்தன் ‘காஞ்சனை’ என்று ஒரு கதை எழுதியிருக்கிறார். அதில் ஒரு அம்மா வருகிறார். அந்தரத்தில் நடந்துபோகிறார். அது அவருடைய முக்கியமான கதை. இதெல்லாம் எதுக்கு எழுதியிருக்கிறார் என்றால், இது ஒரு புதிய விஷயமில்லை. யதார்த்தத் தளத்தையும் மீறிச் செயல்படுவது என்பது நம்முடைய மரபில் நூறு வருடங்களாகத் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருக்கக்கூடிய காரியம்.
யதார்த்தம் வாழ்க்கை சார்ந்து அதிகமான உண்மையைச் சொல்கிறதே தவிர வாழ்க்கையின் முழு உண்மையைச் சொல்லிவிடுவதில்லை. இன்னும் மனிதன் மனசுக்குள்ளே யதார்த்தத் தளத்தைத் தாண்டிய சிந்தனையிருக்கிறது. கடவுள் இருக்கிறாரா, பேய் இருக்கிறதோ பிசாசு இருக்கிறதோ . . . இந்த மாதிரி சிந்தனை எல்லாம் மனிதனுடைய மூளைக்குள்ளே இருக்கிறது. மனிதனுடைய மனசுக்குள்ளே எத்தனையோ சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. கண்டதுதான் கோலம் என்று அவன் நினைக்கவில்லை. காணாத விஷயங்களும் இருக்க முடியுமென அவன் உள்ளுக்குள் பயந்திருக்கிறான். இந்தப் பயங்களெல்லாம் இருக்கக்கூடிய காலம் வரைக்கும், மனிதனுக்கு இந்த மாதிரி எண்ணங்கள் இருக்கிறவரைக்கும் படைப்பாளிக்கு இந்த விஷயம் சார்ந்து பொறுப்பும் கவலையும் இருக்கும். இன்று எழுதும் எழுத்தாளர்கள் வரைக்கும் அவர்கள் யதார்த்த தளத்தைச் சார்ந்து எழுதியிருக்கிறார்கள். எதோ ஒரு காரணத்தால் யதார்த்த தளம் என்பது அடிபட்டுப் போய்விட்டது.
யார் தத்துவத்தைக் கெட்டியாக வளர்க்கிறார்களோ அவர்கள் கையில் அதிகாரம் குவிகிறது. உலகம் முழுக்கத் தத்துவத்தைப் பரப்பும் சமயத்தில் ஒருத்தன் அதிகாரத்தைக் குவித்துக்கொள்கிறான். யதார்த்தப் பார்வையை அடிப்படையாகக்கொண்டு அதைச் சார்ந்து எழுதும் படைப்புக்குள்ளேயும் அந்த அதிகாரம் இருக்கிறதென ஜனங்கள் நம்பத் தொடங்கிவிட்டார்களெனில் அவர்களுக்கும் எதார்த்தத்துக்குமான உறவில் சிக்கல் வந்துவிடும். அவர்கள் என்ன மனோபாவத்தில் இருக்கிறார்களோ அதைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினால் தான் அவனைப் போய் நாம் சென்றடைய முடியும். அப்படிச் சென்றடைவதற்காகப் படைப்பாளி தன் மொழியை மாற்றிக்கொள்ளலாம். தன்னுடைய, தளத்தை, உத்தியை மாற்றிக்கொள்ளலாம். படைப்பிலிருக்கக்கூடிய எத்தனையோ முகங்களை மாற்றிக்கொண்டு அவன் தொடந்து பேச முடியும். அது ஒரு பிரச்சினையல்ல.
படைப்பாளிக்கு இன்ன காரியந்தான் செய்ய முடியும், செய்ய வேண்டும் எனும் பிடிவாதமே கிடையாது. நான் இந்தச் சமயத்தில் இன்ன காரியம் செய்தால் என்னுடைய வாசகர்களுக்குப் பயன்படும். வாசகர்கள் மூலந்தான் நான் சமூகத்துக்குள்ளே போகமுடியும். அப்படிப்போவதற்கு என்ன சோதனை இருந்தாலும் அவர்களுடைய மனோபாவங்கள், அபிப்பிராயங்களைக் கணக்கிலெடுத்துக்கொண்டு எனக்கொரு படைப்பை உருவாக்க முடியும். மாறி வரும் காலத்திற்கேற்ப படைப்பை உருவாக்க முடியும் என்றெல்லாம் நம்பக் கூடியவன்தான் படைப்பாளி. இதுதான் என்னுடைய பேச்சின் முக்கியமான விஷயம்.
திருவண்ணாமலை முற்றம் சந்திப்பில் சுந்தர ராமசாமி நிகழ்த்திய உரையின் எழுத்து வடிவம் இது. இதன் ஒலி வடிவத்தைக் கேட்க இங்கே சுட்டவும்: http://koodu.thamizhstudio.com/mutram_1.php
2012 அக்டோபர் 15 சுந்தர ராமசாமியின் ஏழாம் ஆண்டு நினைவு தினத்தையொட்டி இக்கட்டுரை வெளியிடப்படுகிறது.
